"Bir romanda isimler asla tarafsız değildir. Daima bir şeye işaret ederler, hatta işaret edilen doğrudan doğruya aleladelik bile olabilir. Komedi yazarları, hiciv yazarları veya didaktik yazarlar adlandırmalarında coşarcasına yaratıcı veyahut kör göze parmağım alegorik olmanın bedelini göze alabilirler."

Simondon Nietzsche’nin iddia ettiği gibi, her anlamda “tehlikeli belki”nin düşünürüdür. Yarım asrı aşan gecikme başka türlü anlaşılamaz.

Şimdiye kadar var olan bütün toplumların tarihi, canavarların tarihidir. Homo sapiens, aklın rüyası olarak canavarları getirir dünyaya. Canavarlar sayrılık değil; semptomlar, teşhisler, görkemler, oyunlar ve dehşetler demektir.

Havanın tüm terimleri işin içinde: uçuş rüyası, kanatların poetikası, imgesel düşüşler, mavilik, takımyıldızları, havai ağaçlar, rüzgâr ve elbette sessizliğin içerdiği dil. Filozof az sonra düşüncenin hareketine başka bir imgeyi dahil ediyor. Neredeyse tüm imgelerin tetikleyicisine dönüşmüş bir imge; mimesisin hareket ettiricisi, yukarılara bakma jestinin davetkar nesnesi, işaretlerin taşıyıcısı bir imge makinası: bulut.