Havanın tüm terimleri işin içinde: uçuş rüyası, kanatların poetikası, imgesel düşüşler, mavilik, takımyıldızları, havai ağaçlar, rüzgâr ve elbette sessizliğin içerdiği dil. Filozof az sonra düşüncenin hareketine başka bir imgeyi dahil ediyor. Neredeyse tüm imgelerin tetikleyicisine dönüşmüş bir imge; mimesisin hareket ettiricisi, yukarılara bakma jestinin davetkar nesnesi, işaretlerin taşıyıcısı bir imge makinası: bulut.

İyi eleştirmen kendi görüşünü ayan beyan öne sürmekten kaçınır. Büyük eleştirmen, kendi görüşünü vermek yerine, eleştirel analizi üzerinden başkalarının kendi görüşünü oluşturmasını sağlar.

Wittgenstein, eğer dil gerçekliği temsil edecekse, eğer tümceler şeylerin mevcut halini temsil edecekse, o zaman tümce ile şeylerin hali arasında ortak bir şey olması gerektiğini hissetti ve bunu betimlemenin yolunu, resimlerin şeylerin mevcut halini temsil etme yolu ile analoji kurmakta gördü.

Çarpışma’da, orgazm ve ölüm ihlal edilebilir olmayan mutlak statüsüne sahiptirler. Sınır noktası bedendir. Aranan sonsuz değil, sonludur, Tanrı değil, ama bir bedendir, beden dolayımıyla ölümle ve orgazmla olan hudutlar kutsal içkin haline gelir, mutlak aşkın tarihe havale edilir.