Wittgenstein, eğer dil gerçekliği temsil edecekse, eğer tümceler şeylerin mevcut halini temsil edecekse, o zaman tümce ile şeylerin hali arasında ortak bir şey olması gerektiğini hissetti ve bunu betimlemenin yolunu, resimlerin şeylerin mevcut halini temsil etme yolu ile analoji kurmakta gördü.

Virilio’nun çağdaş sanatın kazasına ya da felaketine dair formülü, sanatın teknik ve iletişimsel hız rejimine eklemlenmesi sonucu ortaya çıkan yönünü imler. Kaza onun terminolojisinde hızın içkin sonucudur, istisnai değildir. Aktarım ne kadar hızlanırsa, kazanın olasılığı da o denli norm hâline gelir.