Havanın tüm terimleri işin içinde: uçuş rüyası, kanatların poetikası, imgesel düşüşler, mavilik, takımyıldızları, havai ağaçlar, rüzgâr ve elbette sessizliğin içerdiği dil. Filozof az sonra düşüncenin hareketine başka bir imgeyi dahil ediyor. Neredeyse tüm imgelerin tetikleyicisine dönüşmüş bir imge; mimesisin hareket ettiricisi, yukarılara bakma jestinin davetkar nesnesi, işaretlerin taşıyıcısı bir imge makinası: bulut.

Yaratılmış her varlık için zorunlu ana unsurlar şunlardır: Birleşik bir beden ve merkezi bir monad ya da entelekya.

İnsanın yolunu kaybetmesi bir şans meselesi olabilir. Ama bu sinemasal anda sahnelenen şey “tesadüf” değildir. Yeniden tasvir, yeniden biçimlendirme gücüdür, ilk yolculuğun -mutlu yolculuğun- izleri üzerinden geçip onları bulanıklaştırma gücüdür.

Aptallık, düşüncenin bir yapısı olarak henüz düşünemiyor olmaktır. Bu anlamıyla aptallık düşüncenin krizine işaret etmektedir. Çünkü düşüncenin ufku yerleşik değerlerce belirlenmiş ve böylece fark ve yenilik düşünülemez hale gelmiştir.

“Bir vaattir bu. (...) Vaat geleceği ne öngörebilir ne de temin edebilir; bir gün seni artık sevmeyecek olmam pekâlâ mümkündür ve bu ihtimal aşktan sökülüp alınamaz, bilakis aşka içkindir. Söz tam da bu ihtimale karşı ancak aynı zamanda bu ihtimalle birlikte verilmiştir.”